Grzegorz Rogala: Moja pamięć analogowa

„Moja pamięć analogowa”

Od lat gromadziłem wszystkie swoje analogowe negatywy w dość dużym pudle. Nigdy nie miałem czasu aby zająć się nimi, choćby zrobić małe odbitki tzw „wglądówki”. Pudło wypełniło się po brzegi, a ja wraz z nastaniem ery cyfrowej przestałem do niego zaglądać. Leżało zamknięte w piwnicy, czekając na jakiś bliżej nie sprecyzowany „sprzyjający” moment. Lata mijały i co jakiś czas podejmowałem próby ogarnięcia tych starych zdjęć. Proces skanowania, inaczej mówiąc tworzenia cyfrowej odbitki okazywał się dość bolesną konfrontacją ze wspomnieniami ciągnącymi się za każdą klatką negatywu. Przypominałem sobie nie tylko okoliczności towarzyszące zdjęciu, ale również zapachy, i swój stan emocjonalny. Po kilku godzinach fotograficznych wspomnień zamykałem pudło z negatywami z zamiarem kontynuowania pracy za jakiś, najlepiej długi czas. Tego lata spróbowałem ponownie, i zauważyłem zdziwiony, że zaklęte w zdjęciach fragmenty mojej pamięci zamiast wywołać atak melancholii zaciekawiły mnie. Świat analogowej fotografii ma urok związany z ograniczeniami narzędzia: tylko 36 zdjęć w rolce, więc filtrujesz tematy. Nie stać cię na fotografowanie wszystkiego. Musisz się zastanowić, choćby tylko przez chwilę, czy to na co patrzysz jest warte uwiecznienia. Tym podstawowym filtrem jest więc twoja wrażliwość. Skanując stare negatywy zacząłem zauważać, jak zmieniała się ona z biegiem czasu, dostosowując do rzeczywistości. Z paru tysięcy skanów wybrałem sto kilkadziesiąt zdjęć opowiadających historię od połowy lat siedemdziesiątych do połowy osiemdziesiątych. Opowieść zaczyna się w Warszawie, część środkowa głównie w Łodzi, by wraz ze stanem wojennym powrócić do Stolicy.

Grzegorz Rogala, Warszawa 2025