Maciej Tołwiński: Obrazy z wnętrza
Wystawy indywidualne w Polsce /
Maciej Tołwiński swoją sztuką pisze wizualny pamiętnik. Klimat szkicownika, który towarzyszy jego pracom jest formą notatek o współczesnej rzeczywistości, która go otacza, subiektywnym komentarzem do ludzkich zachowań, interpretacją wspomnień z podróży, ale też sentymentalnych wycieczek do krainy dzieciństwa. W kolażach odręczna ilustracja przepłata się z wycinkami cyfrowymi - zrówno obrazkowymi, jak tekstowymi - i współistnieje z manualnie pisanymi notatkami i hasłami. Ilustracyjność wsparta humorystyczną warstwą językową, często przybierającą formę dwuznaczności, ironii, sarkazmu tworzy świat, w którym wyobraźnia miesza się z rzeczywistością.
W wystawie Obrazy z wnętrza, prezentowanej w Galerii Jaracza 8, autor pochyla się nad przedmiotami towarzyszącymi nam na co dzień. Przenosząc je w sferę plastyczną, nadaje im duszę i intymne życie. Podejmuje próbę zobaczenia przedmiotu nie jako biernego, niemal niewidzialnego uczestnika codzienności, lecz jako nośnika śladów, pamięci ludzkiego dotyku i przemijającego czasu. Przedmioty ukazane zostają jako archiwum emocji, świadkowie zdarzeń, rejestratorzy obecności kolejnych pokoleń – byty posiadające własną biografię.
Tradycyjna martwa natura (still life) – określenie odnoszące się do przedstawień rzeczy pozbawionych biologicznego życia – zostaje w pracach artysty niejako ożywiona. Przedmiot przestaje być wyłącznie przedstawieniem rzeczy i zyskuje własną osobowość, historię oraz emocjonalny potencjał a jego pozorna bierność zostaje zastąpiona obecnością.
Niestandardowym podłożem do opowiadania historii o rzeczach stają się płyty meblowe, fragmenty mebli i elementy codziennego wyposażenia. Materia, która wcześniej pełniła funkcję użytkową, zostaje wyjęta ze swojego pierwotnego kontekstu i poddana procesowi artystycznej transformacji. Jej fizyczna struktura, ślady zużycia i pamięć wcześniejszego istnienia nie są jedynie tłem dla obrazu – stają się jego integralną częścią.
Artysta tworzy przestrzeń, gdzie przedmiot otrzymuje możliwość zaistnienia jako autonomiczny bohater obrazu z własną historią. Obrazy z wnętrza stają się jednocześnie opowieścią nie tylko o rzeczach, lecz także o człowieku, który pozostawia w nich ślady własnej obecności.
Joanna Mankiewicz